zondag 26 november 2017

Op reis naar Canada? Onze (guest) suite in Peachland is 'your place to be'

Superhost
in Peachland

Desert Pines holiday getaway

Peachland, BC, Canada
This private one or two bedroom suite is located in a quiet neighbourhood in the beautiful town of Peachland. Surrounded by sloping hills, colourful orchards and pitoresque vineyards you can drea...

zondag 1 januari 2017

2016 Jaaroverzicht

Zoals genoemd in ons laatste blogbericht, inmiddels alweer 8 maanden geleden, worden alle nieuwe dingen op een gegeven moment ook 'normaal' en is er geen reden om elke paar maanden een nieuw bericht te plaatsen. Inmiddels wonen we nu 2,5 jaar in Canada en gaat het leven hier ook zijn dagelijkse gangetje. Toch is het einde van het jaar een mooi moment om even stil te staan, om terug te kijken op de dingen die we hebben gedaan en hebben beleefd in 2016 en dat met jullie te delen.

Begin 2016 stond in het teken van de verbouwing van onze badkamer. Een lekkage was de directe aanleiding om deze flink aan te pakken naar een wat meer Europese stijl. Dat bleek in eerste instantie op nogal wat 'Canadese' weerstand te stuiten aangezien ze hier graag vasthouden aan de Canadese standaard. Afwijken hiervan levert 'een hoop beren op de weg' inclusief de daarbij behorende kosten. Echter zag een bevriende buurman alleen maar mogelijkheden in plaats van problemen en samen met Erik hebben ze de badkamer naar onze wensen en ideeën gerealiseerd.

Op werkgebied waren er dit jaar niet zo heel veel veranderingen. Annemarie besloot in maart haar contract op te zeggen binnen de forensische psychiatrie zodat ze daarmee terug kon naar de gewenste 4 dagen werk per week.
Een "uitstapje" naar de 'brain injury society' in Kelowna bleek van korte duur aangezien de werkplek en functie niet aan de verwachtingen voldeed. Met het aanbod van een vast contract bij de brain injury society in Penticton was er dan ook geen enkele aarzeling om deze met beide handen aan te pakken.
Ook Erik heeft zijn draai echt gevonden en is inmiddels gewend aan de Canadese manier van werken, inclusief inches en feet... Hij is een gewaardeerd collega en hij onderscheidt zich met zijn Nederlandse werkmentaliteit.

Met de komst van de lente en het mooie weer, konden we ook eindelijk onze kajak weer te water laten. Omdat we deze vorig jaar pas eind van de zomer hadden gekocht, waren we er nog niet veel mee op pad geweest. Met de winter nog maar net een week achter de rug vertrokken we enthousiast  op 2 april met onze kajak naar Oyama Lake. Dat bleek echter enigszins voorbarig aangezien we halverwege de route met de auto bijna vast kwamen te zitten in de sneeuw. Gelukkig vonden we een goed alternatief en het mooie van het wonen hier is dat ook al ligt er nog sneeuw en ijs in de hoger gelegen gebieden, in het vroege voorjaar kan de temperatuur hier al prachtig zijn.
We hebben menig nieuw plekje ontdekt in de omgeving en een dagje op het water in deze prachtige omgeving voelt dan al heel snel als vakantie.








2016 was ook het jaar dat de ouders van Annemarie voor een periode van 8 weken zouden komen. Ook al lijkt het een hele lange tijd, deze weken zijn voorbij gevlogen.
Het was heerlijk om uitgebreid tijd met elkaar door te brengen en ze te betrekken in ons leven van alledag in Canada. Samen hebben we een lang weekend doorgebracht in Golden, in de Rocky Mountains. Al viel het weer wel wat tegen, dit weerhield ons er niet van om datgene te doen wat we het liefste doen; eropuit gaan, de natuur in, wandelingen maken en natuurlijk wildlife spotten.


Nog geen twee weken later hadden wij dan ook eindelijk vakantie en met passen en meten lukte het om onze eigen auto vol te laden en aan onze rondreis te beginnen. Zoals altijd hebben we ook deze vakantie niet stilgezeten en hebben we heel veel gezien en ondernomen. Vanuit Kelowna ging de route al snel de grens over naar de Verenigde Staten en hebben we een groot deel van de staat Washington bezocht. Hoge, besneeuwde bergpieken in het noorden van Olympic park, gematigde regenwouden en kilometerslang kust in het westen en dorpjes in Duitse sferen en Wild West stijl in het oosten van de staat. Eén van de hoogtepunten van deze reis was een uitstapje naar het meest noordwestelijke puntje van Washington waar we, staande op een uitkijkpunt, grote groepen orka's voor ons langs zagen trekken.




Eenmaal terug in Kelowna moest Annemarie 'volop aan de bak' aangezien het nog maar twee weken was tot aan 'across te lake swim'. Dit evenement wordt al jaren gehouden in Kelowna en deelnemers (van heinde en ver) gaan de uitdaging aan om Okanagan Lake over te zwemmen van West-Kelowna naar downtown Kelowna over een afstand van 2,1 km.
Dat betekende op zaterdagmorgen al voor dag en dauw op om deel te kunnen nemen aan de voorbereidende clinics om 7:00 's ochtends. Met een watertemperatuur van slechts 12 graden was dat niet altijd een pretje maar het was voor een goed doel. Met Erik en mijn vader in de kajak om de 'kortste route' te bepalen, is het gelukt om de overkant te behalen in 54 minuten. Wat gaf dat een trots en voldaan gevoel. Het onthaal door een club Nederlandse vrienden, compleet met Nederlandse vlag maakte het helemaal compleet.
Met dit evenement kwam tevens ook een eind aan het verblijf van de ouders van Annemarie, zoals eerder gezegd waren deze 8 weken omgevlogen.



Naast onze badkamerverbouwing heeft Erik zich dit jaar met wat kleine projectjes beziggehouden. Zo toverde hij afvalhout van de sloop om in een grote plantenbak voor op het terras en een oude, houten kast van de kringloop kreeg een modern en Europees uiterlijk.

Ondanks dat we hier in Canada niet zoveel vakantiedagen hebben als in Nederland is ons voornemen om de (zomerse) lange weekenden te gebruiken om er een paar dagen op uit te gaan. Een van onze wensen was om in het wildflower season naar Sun Peaks te gaan, een skigebied nabij Kamloops. Onze verwachtingen werden overtroffen door de overweldigende bloemen- en kleurenpracht. Het was zelfs nog mooier dan we op foto's hadden gezien.




Ook ons weekendje naar Revelstoke was een succes. Helaas geen beren dit keer voor ons, alhoewel er overal voor werd gewaarschuwd. Een slingerende route naar de 'meadows of the sky' leverde mooie uitzichtpunten over Revelstoke. Eenmaal boven bleek dat de meeste wandelroutes waren afgesloten in verband met aanwezigheid van beren. Echter stond dat niet onze geplande hike in de weg en de 16-km lange wandeling kunnen we zeker tot onze favorieten rekenen.






Kort daarna kregen we bericht uit Nederland dat Annemarie's zwager ernstig ziek bleek te zijn. Emigreren brengt met zich mee dat je ook een manier moet vinden om met dit soort situaties om te gaan. En natuurlijk is er facetime en internet, toch is er ook de behoefte om bij je familie te willen zijn. Gezien de situatie en omstandigheden waren we in de mogelijkheid om op zeer korte termijn naar Nederland te gaan en waren onze werkgevers zeer bereid om daaraan mee te werken.
Het was fijn om voor een korte tijd deel uit te maken van hun leven, om mee te kunnen delen in het verdriet en tot steun te kunnen zijn. Nu enkele maanden later kunnen we gelukkig zeggen dat de gezondheid van mijn zwager de goede kant opgaat.
Met dit korte bezoek aan Nederland hebben we de kans gehad om wat vrienden en familie te bezoeken, volledig onverwachts maar zeker een positieve bijkomstigheid.

Want al voelen we ons hier thuis in Canada, hebben we ons leven in zeer korte tijd op de rit gezet met allebei een stabiele baan en een huis, toch is er soms wel het gemis. Met name het gemis van vrienden en familie die al heel lang deel uitmaken van je leven maar die we nu vooral bijpraten over ons leven 'hier' en zij over het leven 'daar'. Ofwel zoals Annemarie vaak zegt 'mensen waarmee je geen nieuwe herinneringen meer maakt'. Werden we het eerste jaar nog vooral in beslag genomen met ontdekken, vrienden maken en leven opbouwen, inmiddels is er meer ruimte gekomen voor dit soort gevoelens.

Ja, we kunnen nog steeds volmondig beamen dat we ons hier thuis voelen, dat hier ons leven is. We hebben nog geen enkele dag spijt gehad en we proberen zoveel mogelijk de kansen en mogelijkheden aan te grijpen en te genieten van datgene wat er op ons pad komt. En we hopen dat 2017 weer heel veel moois mag brengen!


En... mijn eerste uitdaging voor 2017 is alweer volbracht.
(2017 Polar Bear Dip, Peachland - Nieuwjaarsduik)


zondag 6 maart 2016

Veranderingen

Ondanks het voornemen om met enige regelmaat een blogbericht te plaatsen dateert het vorige berichtje alweer van oktober. Zoals dat gaat met het verstrijken van de tijd worden alle nieuwe dingen op een gegeven moment ook deel van het normale leven en wat dat betreft is dat niet anders dan het leven in Nederland.

Inmiddels is de winter bijna achter de rug en hebben we al genoten van een aantal prachtige lentedagen. Naar buiten kijkend is een groot deel van de sneeuw inmiddels gesmolten alhoewel op Big White dit jaar een flink pak sneeuw is gevallen. Zelf hebben we daar niets van meegekregen omdat we hadden besloten om dit jaar niet te gaan skiën;  maar voor komende winter staat het weer op de agenda.


Wel zijn we samen met een stel vrienden voor het eerst met snowshoes op pad geweest en dat was een fantastische ervaring. En dat op slechts 15 minuutjes rijden van ons huis!

 Een aantal weken geleden besloten we om een wandeling te gaan maken bij de trestles in Myra Canyon Provincial Park. Dit oude treintraject, de Kettle Valley Railway, is tijdens de enorme brand van 2003 in vlammen opgegaan. De trestles zijn door vrijwilligers heropgebouwd en het gebied functioneert nu als een populair wandel- en fietsroute. Eenmaal daar aangekomen bleek er ook nog een flink pak sneeuw te liggen waardoor het een geheel andere ervaring was dan de wandeling die we daar vorig jaar zomer hadden gedaan.


Voor de renovatie
In ons vorige blog schreven we al dat er wel ideeën waren voor de renovatie van de badkamer en de keuken maar dat dat nog even op zich zou laten wachten.
Echter bleken we onverwachts een lekkage te hebben in onze badkamer waardoor we de douche niet mee konden gebruiken. Hierdoor besloten we om nu toch alvast de badkamer aan te pakken, wat ook de reden was om dit jaar niet te gaan skiën.

Bij toeval bleek onze buurman tijdelijk zonder werk te zitten en hij zag geen enkel probleem om onze badkamer aan te pakken. Ondanks dat de renovatie op 'Canadees tempo' verliep zijn we erg blij met het resultaat en oogt het nu een heel stuk meer Europees, zoals onze andere buurman zegt.






Ook op het gebied van werk is er sprake van verandering. Sinds mei 2015 werk ik vier dagen per week bij Sosbis, de Brain Injury Society in Penticton. Dit was een jaarcontract ter vervanging van een collega die met zwangerschapsverlof is.
Ondanks dat ik het naar mijn zin had op mijn werk en er snel mijn draai had gevonden, kon er nog geen duidelijkheid worden gegeven over een eventuele verlenging. Meermaals was de intentie uitgesproken om me te behouden maar doordat de organisatie afhankelijk is van funding, kon hierover nog geen zekerheid worden gegeven.
Toen er ruim een maand geleden een vacature verscheen bij BrainTrust Kelowna aarzelde ik dan ook geen moment. Tijdens onze orientatietour in 2012 zijn we bij BrainTrust geweest voor meer informatie, wetende dat dit een potentiële werkgever zou kunnen zijn voor mij.

Met mijn ervaring met de doelgroep in Nederland en mijn huidige ervaring bij Sosbis wilden ze mij dolgraag hebben. Na alle plussen en minnen op een rijtje te hebben gezet heb ik de knoop doorgehakt en begin ik morgen (7 maart) met mijn nieuwe baan.
Afgelopen week was mijn laatste week bij Sosbis, afgesloten met een team-etentje. Het was niet makkelijk om afscheid te nemen van cliënten en collega's die me liever nog niet zagen vertrekken. Maar het geeft een goed gevoel om te weten dat mocht mijn nieuwe baan niet bevallen, ze mij met open armen zullen ontvangen.


Ook vertelde ik in mijn vorige blog dat ik was gestart met zwemles; niet dat ik niet kon zwemmen maar omdat ik graag de borstcrawl wilde leren. Dit verliep zo voorspoedig dat ik mijn wens om mee te doen met de "Across the Lake Swim" steeds dichter bij zag komen. Ik heb me ingeschreven voor dit jaarlijkse 'event' wat dit jaar voor de 68e keer plaatsvindt op 16 juli. De 2,1 km oversteek over Okanagan Lake is voor mij niet zozeer een wedstrijd als wel een persoonlijke prestatie. Het leuke daarvan is ook dat mijn ouders daarbij aanwezig zullen zijn en zoals het er nu naar uitziet zullen Erik en mijn vader mij begeleiden vanuit onze kajak.

Het is nu nog 11 weken voordat mijn ouders hier komen voor een periode van 8 weken. Natuurlijk zullen we ook gewoon moeten werken een groot deel van deze tijd maar wel hebben we een rondreis gepland van twee weken en tevens een lang weekendje naar Golden. Daar kijken we erg naar uit en we zijn alvast een beetje begonnen met aftellen.

zaterdag 31 oktober 2015

Wat vliegt de tijd!

Wat vliegt de tijd! Ons laatste blogbericht dateert van juni en inmiddels hebben we de zomer achter de rug, zitten we midden in de herfst en staat de winter voor de deur. Op Big White Skiresort is de eerste sneeuw inmiddels gevallen en volgens de voorspellingen zal de eerste sneeuw hier beneden ook niet lang meer uitblijven.

We hebben een hele lange, warme en vooral erg droge zomer achter de rug. Nu staat de Okanagan al niet bekend om de met Canada geassocieerde kou, strenge winters en pakken sneeuw, toch was het zelfs voor Okanagan begrippen uitzonderlijk lang warm en droog. Heerlijk zou je denken, wat ook zeker waar is, maar het zorgde ook voor vele enorme bosbranden die nauwelijks onder controle te krijgen waren. Het gevolg was dat in de maand augustus de hele vallei zeker een week lang ondergedompeld was in dikke, stinkende rook en er geen berg of lake meer zichtbaar was.

Deze zomer hebben we uiteindelijk de knoop doorgehakt en een kajak gekocht. Het idee van een kano hebben we moeten laten varen omdat deze te zwaar bleek te zijn om op de auto te tillen. Na veel wikken en wegen bleek een tweepersoons kajak een ideaal alternatief. We hebben al menig tripje gemaakt en vooral het lange weekend in Bridge Lake, omringd door 'lakes', bood genoeg mogelijkheden om met de kajak erop uit te gaan.

Tot onze verrassing zagen we op de heenweg langs de oever van de rivier een beer lopen. Dus hup, auto aan de kant en camera paraat en wat bleek, moeder beer was niet alleen maar bleek vergezeld door drie cubs. Zoiets verveeld nooit!



Ook hebben we dit jaar regelmatig een boottripje gemaakt met vrienden die een speedboot hebben.  Wat is er heerlijker dan te vertoeven op het water met temperaturen van (ver) boven de 30 graden. Het eerste tripje viel letterlijk in het water doordat de boot vol met water liep, daarvoor hebben ze dus een stop uitgevonden. Het tweede tripje bracht ons naar Rattlesnake Island, een heel klein eilandje in Okanagan Lake waar volgens de legende de Ogopogo zou leven.


Eenmaal terug in de boot bleek deze het niet meer te doen en dreven we steeds verder af. Het gevolg was dat we terug naar Kelowna moesten worden gesleept, een tochtje van bijna 3 uur.

Verder zijn we druk geweest met klussen in ons nieuwe huis. Ons wensenlijstje werd alsmaar langer maar inmiddels kunnen we zeggen dat we de benedenverdieping hebben afgerond. We hebben alle muren en deuren geschilderd, Erik heeft de trap bekleed en het is hem zelfs gelukt om de opening tussen voordeur en woonkamer te verkleinen. Daardoor was het mogelijk om de door ons gewenste barn-deur te plaatsen. Deze decoratieve oplossing is vooral om in de winter de warmte zoveel mogelijk beneden te houden. Ook hebben we uiteindelijk een definitieve keuze kunnen maken voor de vloer, grijskleurige vinyl plank, nadat we al verschillende 'proefstukjes' hadden meegenomen uit de winkel. Verder hebben we ideeën om de keuken en badkamer en-suite aan te pakken maar deze grote projecten staan niet eerder gepland dan volgend jaar.

Zoals we eerder ook al wel hebben genoemd gaat het leven hier ook grotendeels zijn 'gewone' gangetje. We zijn allebei druk met ons werk en op dit moment werken we allebei zelfs vijf dagen in de week. Met deze intentie zijn we niet naar Canada gegaan en alhoewel het hier erg gebruikelijk is om full time te werken, dit is niet iets wat we ambiëren. Echter kost emigreren en het kopen van een huis ook veel geld en daarom hebben we besloten om in ieder geval tot mei volgend jaar vijf dagen te blijven werken. Het contract van Annemarie bij de Brain Injury Society loopt dan in principe af omdat haar collega terugkomt van zwangerschapsverlof maar of dat in de praktijk ook gebeurt valt nog te bezien. Deze week heeft haar collega van de Forensische Psychiatrie haar gevraagd of ze geïnteresseerd is in een baan als Social Worker binnen de Forensische Psychiatrie (nu werkt ze daar 1 dag als Outreach Worker ofwel Ambulant Begeleider). Met de komst van een gevangenis in Oliver volgend jaar is de verwachting dat er meer werkgelegenheid beschikbaar komt. Kortom, we maken ons daarover geen zorgen.

Naar aanleiding van vorig jaar winter, toen Erik een aantal maanden regelmatig één of meerdere dagen per week thuis zat vanwege onvoldoende werk, heeft hij onlangs contact gehad met vrienden van ons die een winery hebben in Kelowna. Met zijn opleidingsachtergrond als hovenier is het plan dat hij deze winter het snoeien van de wijnranken voor zijn rekening neemt. Voordeel hiervan is dat hij zelf mag bepalen op welke dagen hij komt en dat is een ideale oplossing voor de dagen dat hij geen werk heeft. Echter stapelen de klussen zich momenteel op en eind van de maand zit hij waarschijnlijk voor een aantal weken in Kamloops.

Afgelopen maand zijn we naar het Nederlands Bergfeest in Vernon geweest. Dit wordt iedere twee jaar georganiseerd voor en door Nederlanders. De hele 'Nederlandse clan' uit Kelowna was aanwezig en ook waren er voor ons vele nieuwe gezichten uit de omgeving. Onder het genot van allerlei zelfgemaakte Nederlandse producten (o.a gevulde eieren, zuurkoolstamppot, Hollandse appeltaart en gevulde speculaas) hebben we nieuwe mensen ontmoet en bijgekletst met vrienden. "Hoogtepunt" van de avond was de Nederlandse quiz met allerlei 'onmogelijke' vragen. Tot onze verassing bleek Erik de winnaar van de avond (met hulp van... ) en mocht hij de Nederlandse Trofee, 'lees klomp', in ontvangst nemen. Over twee jaar mag hij terug om deze te verdedigen.

Na een periode van lang niet kunnen sporten is Annemarie sinds een aantal maanden actief aan het zwemmen en met het zwembad aan de overkant van ons huis is dat wel heel praktisch. Conditioneel moest ze van voren af aan weer opbouwen en begon ze met minder dan 20 baantjes per week, inmiddels is dit opgebouwd tot ruim 40 baantjes per keer. Ze heeft zich vorige week opgegeven voor een 'swimming class' om de borstcrawl te leren en dat bevalt erg goed. Het is heerlijk om weer actief bezig te kunnen zijn.

Voor volgend jaar staat een bezoek van de ouders van Annemarie op het programma en de tickets zijn geboekt. Ze komen half mei en blijven voor een periode van 8 weken! Halverwege staat een rondreis van 2,5 week op het programma, iets waar we zeker al naar uitkijken.





donderdag 4 juni 2015

Gesetteld

Vertelden we in onze vorige bericht nog dat het leven hier ook meer en meer een dagelijks ritme heeft gekregen, nu hebben we zojuist twee bewogen maanden achter de rug.

Na terugkeer uit Nederland zijn we vooral druk geweest met heel veel papierwerk rondom de aankoop van ons eerste eigen Canadese huis. We zijn in Nederland heel wat bureaucratie gewend maar hier in Canada kunnen ze er ook wat van. Zelfs na het tekenen van de papieren bij de advocaat bleek dat er op de dag van de overdracht nog stukken ontbraken en geregeld moesten worden om de  financiering daadwerkelijk rond te krijgen. Maar, uiteindelijk was het dan zover.
Op donderdagavond 30 april hebben we de sleutels gekregen van onze woning en was al onze inspanning niet voor niets geweest. Samen met Coen, onze vriend en makelaar, hebben we de eerste stappen in ons nieuwe huis gezet.


Met hulp van vrienden zijn we de zaterdag daarop gaan verhuizen, met zoveel hulp was dat met twee uur al rond en zaten we rond het middaguur, volgens Canadese traditie, met zijn allen aan de pizza. Het voelt geweldig om zoveel fijne mensen om ons heen te hebben.





Gelukkig is het huis in goede staat en konden we er zonder verbouwing meteen in. Desondanks hebben we wel allerlei wensen en ideeën maar gezien het kostenplaatje zullen sommige grotere projecten nog even op zich moeten laten wachten. Toch zijn we al fanatiek aan het klussen geslagen en hebben we inmiddels al heel wat geschilderd, onder andere de keuken (die op termijn wel een update nodig heeft). We hebben de gashaard onder handen genomen en de grote, witte tegels rondom hebben nu plaatsgemaakt voor stijlvolle "ledgestones"

Op dit moment zijn we bezig met onze 'memory wall'. We hebben in de woonkamer een muur bekleed met cederhout en deze vervolgens een whitewash-look gegeven. De bedoeling is om de muur vol te hangen met allerlei fotolijstjes en foto's van familie, vrienden en dierbaren. 

In ons vorige bericht lieten we weten dat ik (Annemarie) een nieuwe baan had gevonden bij het Visitor Centre, voor de zomerperiode. Een week voordat ik zou beginnen kreeg ik een berichtje of ik langs wilde komen voor een gesprek bij de Brain Injury Society in Penticton (SOSBIS) van waaruit ik nu een   detacheringscontract heb als forensic outreach worker. 
Ze vertelden op dat moment een medewerker te hebben die voor een jaar met zwangerschapsverlof zou gaan en of ik interesse had om haar te vervangen voor 3 dagen per week. Zo'n aanbod, daar hoefde ik niet over na te denken. Dit is precies wat ik hoopte te vinden, gezien mijn ervaring met het werken met deze doelgroep was dit een ultieme kans. 
Inmiddels ben ik drie weken aan het werk en het bevalt ontzettend goed, naast de individuele begeleiding aan cliënten begeleid ik ook twee groepen op de dinsdag waarvan 1 damesgroep en een 'brain injury educational' groep. Gelukkig heb ik voldoende ervaring met cliëntcontact en kennis over hersenletsel, de uitdaging zit vooral in de engelse taal en het leren kennen van alle praktische zaken zoals huisvesting, sociale voorzieningen en financiële ondersteuning. 
Deze baan in combinatie met mijn baan als forensisch outreach worker is prima te combineren en het is geweldig om (op een meer relaxte manier) met mijn vak bezig te zijn.

Naast al het goede en positieve nieuws werden we onlangs echter ook opgeschrikt door een onverwachts naar bericht. Mijn vader bleek een ernstige hartaanval te hebben gehad en is met spoed door de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Door het daadkrachtige optreden van mijn moeder hebben ze zijn leven kunnen redden. Op zo'n moment ervaar je daadwerkelijk wat emigreren nog meer inhoudt. Natuurlijk weet je als emigrant dat je daar mee te maken kunt krijgen maar het liefst wil je dan zo snel mogelijk naar huis, naar je familie. Het feit dat dat niet zo makkelijk kan gaf mij ook wel een gevoel van machteloosheid. Gelukkig leven we in het tijdperk van Skype en FaceTime en is het fijn om er op die manier toch een beetje bij te zijn. Gelukkig gaat het op dit moment goed met mijn vader, hij is bezig om de draad weer op te pakken.

Sociaal gezien hebben we onze draai gevonden. Erik is de afgelopen periode diverse keren wezen golfen met Coen en inmiddels heeft hij via de lokale marktplaats een golftas op de kop getikt. 
Olaf is druk bezig met het opstarten van een zomervoetbal(club) die vandaag van start zal gaan en waar menigeen zich al voor heeft aangemeld. 
Over twee weken hebben we hier een housewarming, een goede reden voor een feestje dus!

Oh ja, en last but not least...
Gisteren was ik samen met mijn collega onderweg van Penticton naar Hedley om een client te bezoeken. Onderweg kwamen we twee prachtige herten tegen en vlak na Yellow Lake, ik kon mijn ogen niet geloven, stak er een prachtige bruine beer vlak voor mijn auto de weg over. 
De toerist in mijn kwam meteen naar boven en vol enthousiasme riep ik, 'a bear, it's a real bear'
Helaas, kans om een foto te maken had ik niet want de beer was al verdwenen tussen het groene struikgewas. Al met al een prachtige ervaring want dit was de eerste keer na onze rondreis vorig jaar dat ik hier een beer heb gezien.

zondag 26 april 2015

Een eigen huis....

Het is inmiddels een hele tijd geleden sinds ons laatste blogbericht. We kregen al de vraag of we gestopt zijn met ons blog maar nee, dat is niet het geval. Na een veelbewogen jaar, met veel veranderingen en dus ook veel belevenissen, zijn we hier ook meer en meer in een dagelijks ritme gekomen. Net als het leven in Nederland bestaat ook hier het dagelijks leven veelal uit werken, boodschappen doen, het huishouden en minstens zoveel geregel ("bureaucratische rompslomp) als we in Nederland gewend waren. Om daar nu iedere maand een spannend blogbericht aan te wijden, nee daar willen we je niet mee vervelen.

Echter, nu vier maanden later, is het hoog tijd voor een update. De winter is inmiddels ook hier voorbij en behalve het (regelmatig) grijze weer hebben we een vrij milde winter gehad. Zo bleek januari en februari al behoorlijk warm voor de tijd van het jaar en begon en eindigde een dagje skiën in de kroeg in plaats van op de piste, want in plaats van sneeuw kwam er alleen maar regen naar beneden. Daarna hebben we de ski's naar de storage verplaatst en komen ze er niet eerder uit dan volgende winter.

Ook op het werkgebied was het 'slow', zoals ze dat hier noemen. Erik bleek vanaf december tot en met februari regelmatig zonder werk te zitten, de bouw ligt gedurende de winter voor een groot deel plat en waar niet wordt gebouwd, tja daar worden ook geen vloeren gelegd. Dit bracht zo nu en dan wel wat spanning met zich mee, want geen werk betekent hier ook geen inkomen. Dan pas besef je hoe goed dit in Nederland is geregeld. Gelukkig ligt deze periode achter ons en is er voorlopig weer werk genoeg.

Annemarie is nog steeds werkzaam als forensic outreach worker maar was op zoek naar een tweede baan gezien het beperkt aantal uren. Inmiddels heeft ze een aantal banen aangeboden gekregen maar ook alweer opgezegd om diverse redenen. Een spontaan telefoontje vorige week naar het Visitor Center (soort van VVV) resulteerde meteen in een sollicitatiegesprek met woensdag het positieve nieuws dat ze de (seizoens)baan heeft gekregen voor 3 dagen per week. Voorlopig biedt dat voldoende werk en rustig de gelegenheid om verder te kijken.

Toen we gingen emigreren hebben we samen afgesproken dat we het eerst een jaar zouden proberen alvorens een keuze te maken om in Canada te blijven of eventueel terug naar Nederland te gaan. Echter bleek al heel snel dat we het hier erg naar onze zin hebben en we ons hier thuis voelen. De afgelopen maanden zijn we ons gaan oriënteren op de mogelijkheid tot het kopen van een huis. Het wonen in onze condo bevalt zeker niet slecht maar toch is het vaak gehorig en willen we liever ons geld investeren in een eigen woning in plaats van huren.
Echter bleek het nog helemaal niet zo eenvoudig om een woning te kopen. Het feit dat we immigrant zijn en hier pas een jaar wonen in combinatie met ons werk als subcontractor (zelfstandige) bleek een vrijwel onmogelijke combinatie. Na het bezichtigen van een aantal woningen hadden we besloten om  het komend jaar nog niet te gaan kopen. Totdat het door ons gewilde huis ineens te koop werd aangeboden...

Na bezichtiging van deze woning waren we meteen verkocht en stond ons besluit vast, we wilden dit huis. Wat ons allemaal nog te wachten stond wisten we op dat moment nog niet, het zou een pittige uitdaging worden.

De start was positief en na een korte onderhandeling waren beide partijen het eens over de prijs. Nu moest er echter nog een hypotheek worden geregeld.

Wellicht niet de meest goede vergelijking maar voor degenen die wel eens kijken naar "Ik vertrek" hebben wel een beeld bij de bureaucratie, het vele wachten en het doen van allerlei beloften ("u hoort vandaag van ons) waarmee je kunt worden geconfronteerd.  Nederland is soms een ramp maar hier kunnen ze er ook wat van. Het tempo waarop hier wordt gewerkt ligt aanzienlijk lager dan wij gewend zijn, vervolgens moet alles tig keer worden aangeleverd (zelf onze vliegtickets om te bewijzen dat we op vakantie waren en dus even geen inkomen hadden) en wordt het wachten keer op keer op de proef gesteld. Uiteindelijk, na acht weken stress en ploeteren en met steun van mensen om ons heen, kunnen we nu zeggen dat we trotse eigenaars zijn van een townhouse. We zitten nu midden tussen de dozen en de verhuisploeg staat zaterdagochtend bij ons op de stoep om ons te helpen. We zijn dankbaar met zoveel lieve vrienden en hulp!


Druk met al het geregel rondom de hypotheek hebben we gelukkig ook nog ontspanning gehad, eind maart zijn we een kleine twee weken naar Nederland geweest. Ondanks het koude, natte herfstachtige weer was het absoluut fijn om vrienden en familie te zien. Pa en ma waren zeer gastvrij en het heeft ons aan niets ontbroken. Ook het weerzien met vrienden was fijn. Echter voelde het in Nederland niet alsof we al een jaar weg waren en tegelijkertijd voelt het alsof we al jaren in Canada wonen. Zoals we eigenlijk wel hadden verwacht missen we Nederland zelf niet en voelt het hier in Canada als thuis. Door alle mogelijkheden op het gebied van social media is het contact met dierbaren nauw, ook al wonen we op fysiek grote afstand van elkaar.

Tijdens onze vlucht terug naar Canada hebben we nog een vierdaagse stopover gemaakt in IJsland en dat was erg de moeite waard. De winterse omstandigheden in combinatie met het ruige landschap maakt IJsland voor ons geen land om er te wonen. Toch is het indrukwekkend te ervaren hoe ruig moeder natuur kan zijn. We hebben relaxed in de Blue Lagoon, een gletsjer van wel heel dichtbij bekeken, ijsbergen zien drijven in het meer Jökulsárlon, staan blauwbekken bij de indrukwekkende Selfoss waterval en genoten van het prachtige uitzicht over Reykjavik vanuit de Hallgrimskirkja (kerk).












Met ons nieuwe huis in het vooruitzicht en het inmiddels al mooie lenteweer laten we alle stress achter ons en is het nu tijd om te gaan genieten van ons eigen plekje.

woensdag 31 december 2014

Een bijzonder jaar

Het is hier nu 2:56, in Nederland is het aftellen bijna begonnen en dan gaat het nieuwe jaar van start. Voor ons duurt het jaar nog 9 uur langer, de oliebollen zijn zojuist gebakken. Een goed moment om terug te kijken op het afgelopen jaar.

Vorig jaar vierden we Oudejaarsavond met vrienden in Nederland, proostend op onze emigratie naar Canada. Na jaren voorbereiding was het dan eindelijk zover, 2014 zou het jaar worden van ons vertrek.

In maart waren we druk met het uitzoeken en inpakken van onze spullen voor de grote oversteek. Het verhuisbedrijf kwam met een enorme vrachtwagen en daar zaten we dan in een 'bijna lege' vakantiewoning. Banen werden opgezegd en het afscheid nemen was nu echt begonnen.

Ons 'Tot Ziens' feestje in april was zeer geslaagd, met dierbaren en vrienden die we 'voorlopig' voor de laatste keer zouden zien. Een mooie maar ook emotionele dag die we zeker niet zijn vergeten.


Daarna nog snel de laatste regeldingetjes en een emotioneel afscheid van familie, de avond voor ons vertrek.

Op 14 april was het dan zover en kwamen we 's nachts aan in Kelowna.  De eerste weken hebben we verbleven in een motel en moest er opnieuw van alles worden geregeld. Dat verliep allemaal erg voorspoedig, een auto, woonruimte en zelfs een baan voor Erik, binnen twee weken hadden we het al voor elkaar.

Daarna was het genieten en nietsdoen, vijf weken rondtoeren door De Verenigde Staten en Canada. Halverwege de reis een bijzonder weerzien met de ouders van Annemarie die we op het vliegveld van Rapid City hebben opgehaald. Opnieuw bijzonder om dit samen te delen maar vooral ook om hen te laten zien  waar we voorlopig zullen wonen.

Begin juli begon het 'echte' leven in Kelowna dan toch echt, Erik begon als 'zelfstandig' woningstoffeerder en ook Annemarie had binnen enkele weken een baan als barista. Desondanks voelde het vaak nog steeds als vakantie, genietend met een glaasje wijn op ons balkon met prachtig uitzicht, echte zomerse temperaturen, een verfrissende duik in het zwembad of het meer en mooie wandelingen in de natuur.

Ook hadden we inmiddels al aardig wat mensen leren kennen en hebben we eind augustus zelfs de verjaardag van Annemarie gevierd met een groep mensen. Ook Philip, Mieke en de kinderen zijn begin augustus gearriveerd en hebben al gauw hun intrek genomen in hetzelfde appartementencomplex als wij.

Ook september zat vol met leuke activiteiten en helemaal bijzonder was het bezoek van onze vrienden Bas en Nancy uit Nederland met wie we een heerlijk weekend samen hebben doorgebracht.

In oktober is Annemarie begonnen met haar werk als forensisch psychiatrisch ambulant begeleider, na haar eerste sollicitatiegesprek kreeg ze te horen dat ze de baan had gekregen. Extra bijzonder omdat we nog maar net een half jaar hier woonden.

In november stond de winter al snel voor de deur met temperaturen die 's nachts tegen de -20 lagen. De eerste sneeuwval was al meteen goed voor een pak sneeuw van 10-15 cm. De winter was begonnen en voor ons aanleiding om de eerste skilessen te boeken.

December stond dan ook in het teken van onze eerste skilessen. Big White bevindt zich slechts op een uur rijden, menig Nederlander kan daar jaloers op zijn. Voor ons is het skiën vooral nog met vallen en opstaan alhoewel zeker Erik al wel de smaak te pakken heeft.


 Ook was dit jaar onze eerste Kerst in Canada, zonder familie maar wel met nieuwe vrienden. Gezellig samen koken en tafelen en ondanks soms ook het gemis hebben we fijne feestdagen gehad.

Tja, en dan is het jaar (bijna) ten einde. We hebben van veel mensen en dingen 'afscheid' genomen maar er is ook veel nieuws in ons leven gekomen, een nieuwe woonomgeving, nieuwe banen en nieuwe vrienden om ons heen.

Ooit vroeg iemand ons eens' Weet je zeker dat je wilt emigreren'?
Wij beiden hebben altijd tegen elkaar gezegd dat we liever onze droom willen volgen dan ooit terugkijken en spijt hebben van datgene wat je niet hebt gedaan.
Ondanks alle voorbereiding, alle ideeën en dromen vooraf; je weet pas hoe het zal zijn als je het daadwerkelijk ervaart.

Wij kunnen in ieder geval zeggen dat we er geen seconde spijt van hebben gehad en we zijn blij en dankbaar dat het afgelopen jaar ons zoveel moois heeft gebracht. Dat 2015 weer veel moois mag brengen.